The Vanishing Throne – Elizabeth May

What is left of Edinburgh after Aileana failed her mission in the first book in the Falconer series?

Wat blijft er nog over van Edinburgh nadat Aileana haar missie om de wereld te redden niet volbracht heeft?

ENGLISH REVIEW (KIJK SNEL EVEN HIER VOOR MIJN NEDERLANDSE REVIEW!)

Second book syndrome…. It is a known condition in the book world. But let’s be frank, The Vanishing Throne is not suffering from it!

If you have been following my blog for a while you might remember my review about the first book in this series, namely The Falconer. I gave it 3.5 stars and was pretty enthusiastic about the overall story. It was clearly a set up book, but I had high hopes for the second book in the series. And I have to confess, the book exceeded my expectations.

“Perhaps he’s my curse. Perhaps I’m his weakness. Together we left the world in ruins.”

In The Vanishing Throne we pick up the story were we left of in The Falconer. Edinburgh and large parts of the world are gone. Destroyed by the Fae who escaped. Aileana failed her only mission and now she is in the hands of her worst enemy. Tormented, facing her fears… loosing herself a little bit more every day. But when Kiaran and his sister are able to rescue Aileana, she will have to face that the war is far from over.

The Vanishing Throne is a very dark book that will leave you devastated by the end of it. The darkness seeps through in all the pages of this story and on so many levels. There is a lot of bloodshed and action, which is quite gruesome. But there is also the darkness of lies and deceit. Of finding out the truth about the people you trusted most. This story is heart-breaking, action-packed and so incredibly beautiful all at once.

“He is the faery whose gift is death and I am the girl whose gift is chaos.”

I absolutely loved the fact that this story focused on the aftermath of u huge war. To many times in series the story is finished after the big war. Not in The Vanishing Throne, here Aileana needs to face her failure. The world is ripped to pieces and the surviving humans need to learn how to navigate this world filled with enemies. Another aspect of the story I really loved was the fact that there is actually a price to pay. Loved ones die, not everything has a happy ending. This is sometimes lacking in other Young Adult series. There is a war, but the main characters never loose anything valuable to them.

In this book we learn a lot more about Kiaran and his background story. Again and it feels like I am repeating myself endlessly, this was a refreshing take on his character. Other stories tend to get into “redemption arcs”. Here Kiarans behaviour isn’t excused. He admits that he is evil and he doesn’t always regrets it. It was dark, but at the same time it felt more real and made the story all the more heart-breaking.

In my previous review I stated that the story focusses on PTSD and that I loved how it was handled. In this part of the story there is once again a big storyline centred around PTSD and once again it was detailed and very well handled. The character of Aithinne was introduced and was really an asset to the overall story. I am very anxious to see more about her. She is such a multi-layered character who will make you laugh out loud at times, but who has such a dark story to tell.

“Aithinne wasn’t hardened by war; she was humanized by it.”

Simply said I loved this book. Because it rights all the wrongs of other young adult series I have read. This book is such a wonderful, thrilling ride. Its detailed, dark, action packed and the romance is just heart-breaking. I can’t wait to dive into the last and final book, because that ending shattered my heart in one million tiny pieces!

WAT VOND IK VAN THE VANISHING THRONE?

Second book syndrome…. Het is een gekend iets in de boekenwereld. Maar The Vanishing Throne heeft hier zeker geen last van.

Als je mijn blog al een tijdje volgt, dan herinner jij je misschien nog wel mijn review van het eerste boek in deze serie, namelijk The Falconer. Ik gaf het boek 3.5 sterren en was behoorlijk enthousiast over het verhaal. Het was duidelijk een boek dat de basis moest leggen voor de rest van de serie. Maar erg veelbelovend en ik moet zeggen dat het tweede deel in de reeks mijn verwachtingen zonder twijfel overtrof.

“Perhaps he’s my curse. Perhaps I’m his weakness. Together we left the world in ruins.”

The Vanishing Throne start waar The Falconer eindigde. Edinburgh en grote delen van de wereld zijn verdwenen. Vernietigd door de ontsnapte feeën. Aileana is gefaald in haar enige missie en de wereld heeft er de prijs voor betaald. Zij bevind zich nu in de handen van haar grootste vijand. Martelingen en haar eigen angsten en schuldgevoel onder ogen kijken staat dagelijks op het menu. Maar wanneer Kiaran en zijn zus er in slagen om haar te redden, zal Aileana onder ogen moeten zien dat haar strijd nog lang niet voorbij is.

The Vanishing Throne is een erg duister boek dat je hart echt in stukken zal scheuren. Het verdriet en de wanhoop druipt echt van elke pagina en komt in heel veel verschillende facetten naar voren. Zo zijn er heel wat gevechten en bloedvergieten. Maar ook leugens en bedrog zorgen voor de nodige teleurstellingen. En het gevaarlijkste struikelblok in het verhaal is de waarheid ontdekken achter de mensen die je dacht blindelings te kunnen vertrouwen. Het verhaal is hartverscheurend, vol met actie maar terzelfder tijd ontzettend mooi.

Ikzelf word echt ontzettend gelukkig van de grote focus op de naweeën van de oorlog. Heel vaak eindigen verhalen na een oorlog en weten we eigenlijk niet hoe het met onze personages verdergaat nadat de epische strijd gestreden is. The Vanishing Throne draait net volledig rond dit concept. Hoe de overlevende mensen moeten zien te navigeren binnen een wereld die hen eigenlijk niet wil hebben. Waar vijanden om elke hoek kunnen loeren. Daarnaast kon ik het erg appreciëren dat de hoofdpersonages niet gespaard bleven. Ik val misschien een beetje in herhaling, maar vaak moeten de hoofdpersonages geen offers brengen. Hier wel, geliefden en belangrijke zaken moeten opgeofferd worden

“He is the faery whose gift is death and I am the girl whose gift is chaos.”

In dit boeken krijgen we ook meer te zien van Kiaran en zijn achtergrondverhaal. Gelukkig wordt het geen goedpraat verhaal. Kiaran blijft een grijze figuur, waar de balans de ene keer naar de slechte kant helt en de andere keer meer naar de goede. Hier hield ik wel van. Veel te vaak worden de donkere, mysterieuze mannelijke hoofdpersonages goedgepraat. Maar Kiaran blijft gewoon zijn heerlijke, donkere, soms best slechte zelve. Dit zorgt ook voor een extra laagje in het hele liefdesverhaal.

In mijn review van deel een haalde ik al aan dat een groot deel van het verhaal rond PTS draaide en dat het zo mooi overkwam; Ook in dit deel van de serie speelt PTS een belangrijke rol. Het nieuwe personage Aithinne is hierin de spilfiguur, maar daarnaast is zij ook een belangrijk nieuw onderdeel van de cast. Ik ben zo benieuwd wat ze nog voor ons als lezers in petto heeft. Ze zorgt voor een komisch noot, maar ook voor een duistere verhaallijn.

“Aithinne wasn’t hardened by war; she was humanized by it.”

Het mag wel duidelijk wezen dat ik helemaal betoverd werd door dit boek. Voornamelijk omdat het alle clichés van Young Adult reeksen op de hak neemt en mij eindelijk het verhaal geeft waar ik al zo lang op zit te wachten. Dit boek is een prachtig geschreven verhaal, vol actie en romantiek dat je hart zal breken. Ik kan amper wachten om het derde deel in de reeks in te duiken, want het einde bracht me echt tot op de rand van mijn zetel.

The Falconer – Elisabeth May

WAT VOND IK VAN THE FALCONER?

Al verschillende jaren wordt The Falconer  me door verschillende blog-vrienden aangeraden. En toch bleef ik hem steeds op de lange baan schuiven. Eigenlijk had ik ondertussen beter moeten weten. Want boeken die ik op de lange baan schuif zijn meestal net diegene waar ik ontzettende spijt van krijg dat ik ze niet eerder las.

The Falconer is zonder twijfel een schoolvoorbeeld hiervan. Het schrok me eerlijk gezegd een beetje af, want buiten de Infernal Devices heb ik totaal geen ervaring met Steampunk. The Falconer is steampunk meets historische fictie met een serieuze portie Buffy The Vampire Slayer. En het speelt zich af in Schotland. Alleen om die reden zou ik het al hebben moeten lezen toch? En het gaat over feeën. Dus ja… Schotland + Historische Fictie + Fantasy + Feeën dat schreeuwt toch gewoon Silke lees mij!!! Gelukkig had ik het genoegen om in augustus dit filmpje van Karen te mogen zien en zij overtuigde me om het boek onmiddellijk te lezen. Dank je Karen, eeuwige dankbaarheid!

“Must you question everything?”
“Aye,” I say. “It delights me to annoy you whenever possible.”

Eigenlijk zou ik deze review ook heel kort kunnen houden en jullie allemaal naar Karen haar filmpje doorsturen. Zij zal je wel overtuigen… maar waarom heb je dan een boekblog he? Dus toch maar een review!

“For heaven’s sake,” I say, “will you please sip the tea so I don’t have to pour you another cup every five minutes?”
“We’re facing an apocalypse,” he replies. “There is not enough tea in the world to calm me.”

The Falconer  is een boek dat je zal vastgrijpen en je pas na 378 pagina’s terug gaat loslaten. Het heeft een heel hoog tempo, waardoor je er echt doorheen vliegt. (Neen echt…. 378 pagina’s in minder dan 4 leesuren. Dat is zelf voor mij snel.) Het steampunk element in het boek is eerder licht. Dus als je net als ik een niet helemaal wild bent van steampunk, laat dit je dan vooral niet afschrikken. Ik vond het net bijdragen aan het verhaal. De wapens waarmee Aileana vecht zijn bijvoorbeeld erg steampunk geïnspireerd.

“When Dante described the circles of Hell, he clearly forgot the one where a hungry pixie sits on one’s shoulder for eternity.”

Wat me vooral bijblijft in dit boek is de portrettering van de feeën.  Er zijn heel veel verschillende rassen met allemaal hun eigen kenmerken en eigenschappen. Je merkt dat over dit segment van het verhaal heel erg goed is nagedacht en dat dit verder goed uitgewerkt zal worden. En gelukkig zijn ze niet allemaal moordlustig. Ik moet mezelf dringend een eigen Derrick vinden!

“Sometimes the memories we cling hardest to are the ones that hurt us the most.”

En daar komen we dan meteen ook bij mijn punt van kritiek en de reden waarom ik het boek ‘maar’ 3,5 sterren heb gegeven. Je voelt aan alles dat The Falconer een set up is voor een serie. Het is het eerste boek en het legt de basis voor de rest van het verhaal. Je voelt onderliggend dat deze reeks heel wat potentieel heeft, maar het komt er nog niet helemaal uit. Het blijft allemaal een beetje op de vlakte, maar weet je op de een of andere manier toch met zijn klauwen vast te grijpen en je mee te sleuren.  De romantiek ontluikt nog niet helemaal. De actiescènes zijn nog wat aan de brave kant. Maar het potentieel is er zonder twijfel! Ik heb bij het omslaan van de laatste pagina onmiddellijk het tweede boek bestelt. (Belangrijk om te weten misschien… ze zijn niet super makkelijk te krijgen. Wachttijden van 2 à 3 weken zijn voor deze reeks kennelijk heel normaal.)

EINDCONCLUSIE THE FALCONER

The Falconer is duidelijk het eerste boek in een serie. Het legt de basis voor de rest van de serie en die beloofd echt geweldig te worden als je het mij vraagt. De opzet van de wereld is vernieuwd met kleine steampunk elementen en een heel uitgebreide feeën wereld. Daarnaast werd in dit eerste deel erg hard ingegaan op PTSD. Dit kon ik als lezer zeker appreciëren, omdat ik vind dat er soms te licht over traumatische gebeurtenissen wordt gegaan in fantasy verhalen. Kort samengevat? Duistere, bloeddorstige feeën die het opnemen tegen een op wraakbeluste vrouw met ballen. Ik kan amper wachten op deel twee!