De Manenwolf – Joke De Meyer

43160625._SX318_

ARC – HEBBAN?

Zoals sommige volgers zullen weten ben ik bij Hebban deel van het recensente team voor Engelstalige boeken. Ik las De Manenwolf voor Hebban. Mijn review werd eerder (in iets andere samenstelling) daar gepubliceerd. Breng de site zeker een bezoekje!

De Manenwolf by Joke De Meyer
Series: Legende van Esper #2
on 19/03/2019
Genres: Young Adult, Middlegrade, Fantasy
Format: ARC
Goodreads

 

WAT VOND IK VAN DE MANENWOLF?

 

Vorig jaar verscheen De Zilvervos geschreven en gepubliceerd door Joke De Meyer op de markt. Een jaar later verscheen het langverwachte tweede deel in de ‘Legende van Esper’ De Manenwolf.

Het vorige boek eindigde op een serieuze plottwist. De spanning is dus best te snijden, wanneer je het eerste hoofdstuk van De Manenwolf induikt. Gelukkig sluiten de twee boeken naadloos op elkaar aan en nemen we de draad onmiddellijk weer op. Veder en Leyna zijn samen met hun vrienden onderweg naar Manenburcht. Verder zal daar zijn lotsbestemming vervullen en zijn wettelijke plaats als koning van Esper innemen. Leyna hoopt antwoorden te vinden over haar moeder. Niets is echter wat het lijkt en al gauw blijkt dat het speel op een veel hoger niveau gespeeld zal worden dan Veder en Leyna ooit gedacht hadden.

In De Manenwolf verschuift de focus van Veder naar Leyna. Zij speelt echt de hoofdrol in dit verhaal en we volgen het grootste stuk van de gebeurtenissen door haar ogen. Leyna is een stoere, krachtige dame die durft te vechten voor haar idealen en een uitdaging niet uit de weg gaat. Daarnaast is haar grote hart een van haar sterkste punten en haar betrokkenheid bij Esper en zijn bevolking staat centraal in het verhaal. Waar we in het eerste boek vooral focuste op het ridderleven en hoofse waarden, krijgen we nu een andere insteek. Leyna heeft door haar achtergrond een andere kijk op de gebeurtenissen in Esper.

Door Leyna’s ogen zien we Veders personage ook een ontzettende groei doormaken. En niet alleen Verders personage krijgt meer diepgang. Alle personages worden verder uitgewerkt en je ziet ze echt groeien doorheen het verhaal. Een van de krachtigste punten van deze reeks is zonder twijfel de belangrijke rol van de nevenpersonages en de aandacht die ook aan hun verhaallijn besteed wordt. De lat voor het derde deel in de trilogie ligt zonder twijfel hoog, want er zijn heel wat verhaallijnen die tot een goed einde gebracht dienen te worden.

In De Manenwolf blijf je als lezer wel iets langer op je honger zitten wat betreft actie en spannende plotwendingen. Hierdoor duurt het misschien iets langer voor je helemaal ondergedompeld wordt in het verhaal. Maar eens alles op gang komt is het een boek om in een ruk uit te lezen. Het wordt alvast uitkijken naar de conclusie van deze reeks in 2020.

Een absolute aanrader!

Hazel and Holly – Sarah C. Snider

Two witches on a quest to break the spell that keeps their dead mother trapped on earth.

Twee heksen die op een queeste vertrekken om de ziel van hun moeder te bevrijden.

ENGLISH REVIEW (KIJK SNEL EVEN HIER VOOR MIJN NEDERLANDSE REVIEW!)

The magic system in this story is one of the strongest point of this book. It really had me hooked from the first introduction and I was very intrigued by all the streaming’s in magic. I loved how well executed all the magical segments were and what a huge impact they had on the daily life of the characters. I hope that we will explore all the different magical systems more in the future books. Because now it focuses mainly on the witches streaming’s, but I love to read more about warlock magic and the balance between female and male magic. (Something that was slightly hinted after in the book.)

Another strong point in the book is the dynamic between the characters. And then I am not really talking about the sisters, but mainly the interaction between the sisters and the brothers. I loved the banter between Holly and Hawthorn and the comical note that Thume brought to the overall story. I also loved that the story-line between Holly and Hawthorn took a rather unsuspected turn. Of the beaten track, it certainly made for a more interesting story-line.

But I have to confess that I also understand why so many readers struggle with this story. One of my main complaints is the fact that I just couldn’t place this book. It is marketed as Young adult, but most of the time it reads as a middle grade book. However sometimes the topic are a little bit to explicit or too dark for the audience of middle grade. I honestly think that Hazel and Holly needs a good editor who works a little magic on this story. The potential for a very good book is already there, without any doubt. But to captivate the YA audiences this book is a little too tame, a bit too silly… it just can’t stand up between truly wonderful YA books filled with romance, action and magic. If it was just edited right (the romance scenes a little less intense, the darkness a little less dark) then this would be a wonderful middle grade novel that would really be able to captivate young readers.

So to cut this review short… I absolutely enjoyed exploring the world of Hazel and Holly. I am looking forward to returning with them on their magical path. But I can see why so many readers struggle with this story. Such a shame, because in general the setup of this story is really enjoyable.

WAT VOND IK VAN HAZEL AND HOLLY?

Dit boek blijkt een heel polariserend verhaal te zijn. De ene houdt er oprecht van, de andere krijgt het maar niet uitgelezen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik zelf wel heb genoten tijdens het lezen. Ik zal nu niet gaan beweren dat het een meesterwerk is dat me nog jaren zal bijblijven. Maar ik vond het wel best te pruimen. Misschien komt dat ook doordat ik al enkele slechte reviews zag passeren voor ik zelf in het boek dook? Tenslotte pas je dan al een beetje je verwachtingen aan, niet?

Hazel and Holly vertelt het verhaal van twee heksenzusjes die een queeste aangaan om de ziel van hun dode moeder te bevrijden van een toverspreuk. De toverspreuk werd uitgesproken door hun vader, een neoromantische tovenaar. Op hun avontuur worden ze vergezeld door Hawthorn en Hemloch, twee tovenaarsbroer en een kelder gnome. Een raar vijftal, maar het zorgt wel voor de nodige komische situaties onderweg.

Het verhaal volgt vooral de oudste zus Hazel. Zij is diegene die vanaf jonge leeftijd voor haar zusje heeft gezorgd en ook de meeste verantwoordelijkheid draagt. Hazel heeft de gewoonte alle zorgen en verantwoordelijkheden bij zich te nemen en Holly te beschermen tegen de wereld. Ze is een erg rechtlijnig persoon, die recht op haar doel afgaat. Emoties en dergelijken probeert ze in zich op te sluiten. Ze heeft als het ware een grote muur rond zich opgetrokken en die wil ze niet afbreken. In het verhaal is Hazel ook echt een gevecht met zichzelf aan het voeren. Ze heeft haar plek in de wereld nog niet gevonden en is bang om toe te geven wie ze eigenlijk diep van binnen werkelijk is. Holly, de jongste zus is het compleet tegenovergestelde. Holly is een echte wildebras die van dag tot dag leeft. Maar naarmate ze ouder wordt is ze klaar om van onder de beschermde vleugels van haar zus te komen en de wereld zelf te ontdekken.

Een van de sterkste punten in dit verhaal is zonder twijfel het magische systeem. Er zijn verschillende strekkingen binnen magie en de manier waarop deze aanbod komen in het verhalen wist me echt te boeien. De verschillende magische strekkingen worden tot in het detail uitgewerkt en je krijgt als lezer ook echt te zien wat de gevolgen zijn van elke strekking op het dagelijkse leven. Ik hoop in toekomstige boeken ook maar over de tovenaarsstrekkingen te leren, want de focus lag nu vooral op heksenmagie. Daarnaast hoop ik ook meer te leren over mannelijk en vrouwelijke magie, want hier werd maar een heel klein tipje van de sluier opgelicht.

Nog een heel sterk punt in het verhaal is de dynamiek tussen de verschillende personages. En dan heb ik het eigenlijk niet zo over de zusjes, maar vooral over de interactie tussen de zussen en de broers. Het heerlijke bekvechten tussen Holly en Hawthorn is zo leuk om te lezen en ook Thume, de gnome zorgt voor een komische noot hier en daar. De onverwachte wending in de verhaallijn van Hawthorn en Holly wist ook wel echt te smaken. Het maakte het verhaal net dat beetje boeiender.

Maar ik moet ook wel eerlijk bekennen dat ik de negatieve commentaar van andere readers ook wel begrijp. Ikzelf had het meeste problemen met het plaatsen van dit boek. Het wordt gepromoot als een young adult boek, maar leest het meeste van de tijd echt als een middle grade. Maar de onderwerpen zijn soms iets te expliciet en te donker voor het publiek waarop middle grade zich eigenlijk richt. Ik denk eerlijk waar dat Hazel en Holly echt voordeel had kunnen halen bij een goede editor. Iemand die zou zeggen “het verhaal is echt boeiend, maar we moeten het herwerken.” Het is te niet spannend genoeg en niet volwassen genoeg om een YA publiek te kunnen boeien. Het kan niet knokken met geweldige epische YA verhalen die de markt overspoelen. Maar als het correct geëdit was geweest dan had dit een schot in de roos geweest binnen het middle grade genre.

Kort samengevat… ik heb echt wel genoten van de wereld waarin Hazel en Holly zich bewegen. Maar ik ben ook niet blind voor de fouten van dit boek. Ik vind het echt een gemiste kans dat dit boek niet herwerkt werd tot een zuiver middle grade verhaal. Het had anders echt hoge toppen kunnen scheren.

The wicked King – Holly Black

Look out, may contains spoilers voor The Cruel Prince!

Opgelet, deze review kan spoilers voor The Cruel Prince bevatten.

ENGLISH REVIEW (KIJK SNEL EVEN HIER VOOR MIJN NEDERLANDSE REVIEW!)

Last year in March I published my review of The Cruel Prince, the first installment in this series. The book was all over the place and it got hyped up like you couldn’t believe. You can read my full review, but to save you some time I described the story as:

I kept thinking “okay, this is good, but where is the phenomenal story-line?” And then, all of a sudden the book swept me of my feet and I just drowned in it.  It swept me of my feet and by the last 80 pages I didn’t want it to finish. I had fallen, deeply in love. But it took some time for me to find the absolute brilliance that is The Cruel Prince and for that reason alone I just can’t give it 5 stars.”

And now here we are… just finished with the second installment of the series and feeling let down that I will have to wait 8 months for the finale. I want it now and that describes just how wonderful I found The Wicked King!

The Wicked King is filled with everything that I loved in The Cruel Prince. And all the things I was complaining about in that book are left out. So all that is left is jummy goodness and a kick ass main character. Readers of my review know by now that I have a very weak spot for kick ass female characters and Jude really lived up to all my expectations in this installment.

“He looks up at me with his night-colored eyes, beautiful and terrible all at once. “For a moment,” he says, “I wondered if it wasn’t you shooting bolts at me.”
I make a face at him. “And what made you decide it wasn’t?”
He grins up at me. “They missed.”

The Wicked King is an unexpected book. Seeing how I devour fantasy books it sometimes gets quite repetitive and predictable. But this was 366  pages of not seeing anything coming. The stakes are high once again, even higher than in the first book. And although the physical action is a little less, the game gets really political. I said this in my first review of this series but it really feels like game of thrones for young adult readers. The plot twist just keep on piling up.

Apart from that there is of course the romance. You already saw it blossoming in The Cruel Prince, but in this part of the story we get a full blown romantic story-line. One that is just mouth-watering perfect. It’s one of those angsty, brooding romances that makes me a reading addict. You get little tidbits of romance and that just makes you crave more. Let’s be honest, brilliantly done. The romance is never the main focus of the story-line it is shadowed by betrayal, kidnappings, violence and treats from other fairy courts. It is brilliant and it makes me crave more and more.

“The three of you have one solution to every problem. Murder. No key fits every lock.” Cardan gives us all a stern look, holding up a long-fingered hand with my stolen ruby ring still on one finger. “Someone tries to betray the High King, murder. Someone gives you a harsh look, murder. Someone disrespects you, murder. Someone ruins your laundry, murder.

I love Jude as a main character, especially in this installment. She is really fighting for what she believes in. As a reader it is quite clear she is a morally grey character, but you really feel for her and understand why she takes certain decisions. I loved to see her grow throughout the story and I can’t wait to meet her again in Queen of Nothing.

Apart from that I just can’t help falling in love with Cardan a little bit. I know he is trouble and just this really awful person. But a part of me loves his many layered personality. Yes, he is cruel and wicked. But he is also very brilliant and knows how to get his way. The dynamic between him and Jude is simply wonderful. Mainly because they are both strong characters, who are each other’s equals in power.

I absolutely loved this book and I can’t wait to get my hands on Queen of Nothing. Only 8 more months to go….

WAT VOND IK VAN THE WICKED KING?

Vorig jaar in Maart publiceerde ik mijn Engelstalige review voor The Cruel Prince, het eerste boek in deze trilogie. Het boek was toen echt een hele hype en was niet weg te denken in boekenfora en booktube. Je kan natuurlijk mijn review gaan lezen, maar ik kan ook kort samenvatten wat ik toen schreef in mijn review.

“Ik bleef maar denken, ok dit is niet slecht, maar waar blijft die geweldige verhaallijn nu? En toen tegen het einde van het boek aan werd ik opeens van mijn sokken geblazen. De laatste 80 pagina’s wisten me echt bij mijn nekvel te grijpen en ik werd hopeloos verliefd op the Cruel Prince. Jammer genoeg kwam dat te laat en kan ik dus geen vijf sterren toekennen.”

En nu zijn we hier aanbeland. Ik heb net het tweede deel in de reeks uit en ik kan amper geloven dat ik nu 8 lange maanden zal moeten wachten op het laatste deel in de reeks. Ik kan gewoon moeilijk beschrijven hoe geweldig goed ik The Wicked King wel niet vond.

The Wicked King is een boek dat gevuld is met alles waar ik helemaal verliefd op werd in The Cruel Prince. Daarnaast zijn al mijn klachten weg gefilterd en blijft er dus enkel een ijzersterk verhaal met een fantastische vrouwelijk hoofdpersonage over. Mensen die mijn reviews al een tijdje volgen, weten dat ik helemaal gek ben op sterke vrouwelijke personages. En Jude heeft zich echt wel opgewerkt in mijn lijstje favoriete personages.

“He looks up at me with his night-colored eyes, beautiful and terrible all at once. “For a moment,” he says, “I wondered if it wasn’t you shooting bolts at me.”
I make a face at him. “And what made you decide it wasn’t?”
He grins up at me. “They missed.”

The Wicked King is een boek vol onverwachte wendingen en twists. Ik lees ontzettend veel fantasy verhalen en dan durven verhalen wel al eens voorspelbaar te worden. Maar dit waren 366 pagina’s weer ik echt geen enkele actie op voorhand had kunnen voorspelen. Het spel is in volle actie en er is erg veel te verliezen. In dit tweede deel is de lichamelijke actie misschien wat minder aanwezig, maar het politieke steekspel achter de schermen is van een erg hoog niveau. De plotwendingen regen zich echt aan elkaar.

En dan is er natuurlijk nog de ontluikende romance in dit verhaal. In de  The Cruel Prince zag je het  natuurlijk al een beetje aankomen, maar hier wordt er verder ingegaan op deze prille liefde. En wat een perfecte verhaallijn! Een angstige, broeierige aantrekkingskracht, die me echt doet verlangen naar meer. Je wordt als lezer telkens geplaagd met kleine stukjes en als een ware verslaafde verlang je dan naar meer. De romance is gedurende het hele verhaal nooit de hoofdfocus en net daarom blijft het zo briljant. Het wordt altijd overschaduwd door verraad, kidnappings, politieke intriges, bedreigen door andere hoven….

“The three of you have one solution to every problem. Murder. No key fits every lock.” Cardan gives us all a stern look, holding up a long-fingered hand with my stolen ruby ring still on one finger. “Someone tries to betray the High King, murder. Someone gives you a harsh look, murder. Someone disrespects you, murder. Someone ruins your laundry, murder.

Zoals ik daarnet als zei is Jude heel snel een van mijn favoriete vrouwelijke personages geworden. Ze vecht echt voor de zaken waarin ze gelooft. Ze is geen goed personage, maar heeft ook donkere kantjes. Je volgt haar beslissingen echter en je voelt echt met haar mee. Jude heeft een grote transformatie ondergaan in de twee boeken en ik kan niet wachten om te zien waar Queen of Nothing haar gaat brengen.

En dan moet ik ook gewoon bekennen dat ik een beetje verliefd ben op Cardan. Ja, hij is een duister, slecht personage. Maar ik hou van alle laagjes van zijn persoonlijkheid. Hij is uitermate slim en doortrapt. De dynamiek tussen hem en Jude is prachtig om te zien. Voornamelijk omdat ze allebei machtige personen zijn, die op gelijke voet van elkaar staan. Geen ondergeschikte partij in hun strijd.

Ik sloeg de laatste pagina met enige frustratie dicht… nog 8 maanden wachten…

The Vanishing Throne – Elizabeth May

What is left of Edinburgh after Aileana failed her mission in the first book in the Falconer series?

Wat blijft er nog over van Edinburgh nadat Aileana haar missie om de wereld te redden niet volbracht heeft?

ENGLISH REVIEW (KIJK SNEL EVEN HIER VOOR MIJN NEDERLANDSE REVIEW!)

Second book syndrome…. It is a known condition in the book world. But let’s be frank, The Vanishing Throne is not suffering from it!

If you have been following my blog for a while you might remember my review about the first book in this series, namely The Falconer. I gave it 3.5 stars and was pretty enthusiastic about the overall story. It was clearly a set up book, but I had high hopes for the second book in the series. And I have to confess, the book exceeded my expectations.

“Perhaps he’s my curse. Perhaps I’m his weakness. Together we left the world in ruins.”

In The Vanishing Throne we pick up the story were we left of in The Falconer. Edinburgh and large parts of the world are gone. Destroyed by the Fae who escaped. Aileana failed her only mission and now she is in the hands of her worst enemy. Tormented, facing her fears… loosing herself a little bit more every day. But when Kiaran and his sister are able to rescue Aileana, she will have to face that the war is far from over.

The Vanishing Throne is a very dark book that will leave you devastated by the end of it. The darkness seeps through in all the pages of this story and on so many levels. There is a lot of bloodshed and action, which is quite gruesome. But there is also the darkness of lies and deceit. Of finding out the truth about the people you trusted most. This story is heart-breaking, action-packed and so incredibly beautiful all at once.

“He is the faery whose gift is death and I am the girl whose gift is chaos.”

I absolutely loved the fact that this story focused on the aftermath of u huge war. To many times in series the story is finished after the big war. Not in The Vanishing Throne, here Aileana needs to face her failure. The world is ripped to pieces and the surviving humans need to learn how to navigate this world filled with enemies. Another aspect of the story I really loved was the fact that there is actually a price to pay. Loved ones die, not everything has a happy ending. This is sometimes lacking in other Young Adult series. There is a war, but the main characters never loose anything valuable to them.

In this book we learn a lot more about Kiaran and his background story. Again and it feels like I am repeating myself endlessly, this was a refreshing take on his character. Other stories tend to get into “redemption arcs”. Here Kiarans behaviour isn’t excused. He admits that he is evil and he doesn’t always regrets it. It was dark, but at the same time it felt more real and made the story all the more heart-breaking.

In my previous review I stated that the story focusses on PTSD and that I loved how it was handled. In this part of the story there is once again a big storyline centred around PTSD and once again it was detailed and very well handled. The character of Aithinne was introduced and was really an asset to the overall story. I am very anxious to see more about her. She is such a multi-layered character who will make you laugh out loud at times, but who has such a dark story to tell.

“Aithinne wasn’t hardened by war; she was humanized by it.”

Simply said I loved this book. Because it rights all the wrongs of other young adult series I have read. This book is such a wonderful, thrilling ride. Its detailed, dark, action packed and the romance is just heart-breaking. I can’t wait to dive into the last and final book, because that ending shattered my heart in one million tiny pieces!

WAT VOND IK VAN THE VANISHING THRONE?

Second book syndrome…. Het is een gekend iets in de boekenwereld. Maar The Vanishing Throne heeft hier zeker geen last van.

Als je mijn blog al een tijdje volgt, dan herinner jij je misschien nog wel mijn review van het eerste boek in deze serie, namelijk The Falconer. Ik gaf het boek 3.5 sterren en was behoorlijk enthousiast over het verhaal. Het was duidelijk een boek dat de basis moest leggen voor de rest van de serie. Maar erg veelbelovend en ik moet zeggen dat het tweede deel in de reeks mijn verwachtingen zonder twijfel overtrof.

“Perhaps he’s my curse. Perhaps I’m his weakness. Together we left the world in ruins.”

The Vanishing Throne start waar The Falconer eindigde. Edinburgh en grote delen van de wereld zijn verdwenen. Vernietigd door de ontsnapte feeën. Aileana is gefaald in haar enige missie en de wereld heeft er de prijs voor betaald. Zij bevind zich nu in de handen van haar grootste vijand. Martelingen en haar eigen angsten en schuldgevoel onder ogen kijken staat dagelijks op het menu. Maar wanneer Kiaran en zijn zus er in slagen om haar te redden, zal Aileana onder ogen moeten zien dat haar strijd nog lang niet voorbij is.

The Vanishing Throne is een erg duister boek dat je hart echt in stukken zal scheuren. Het verdriet en de wanhoop druipt echt van elke pagina en komt in heel veel verschillende facetten naar voren. Zo zijn er heel wat gevechten en bloedvergieten. Maar ook leugens en bedrog zorgen voor de nodige teleurstellingen. En het gevaarlijkste struikelblok in het verhaal is de waarheid ontdekken achter de mensen die je dacht blindelings te kunnen vertrouwen. Het verhaal is hartverscheurend, vol met actie maar terzelfder tijd ontzettend mooi.

Ikzelf word echt ontzettend gelukkig van de grote focus op de naweeën van de oorlog. Heel vaak eindigen verhalen na een oorlog en weten we eigenlijk niet hoe het met onze personages verdergaat nadat de epische strijd gestreden is. The Vanishing Throne draait net volledig rond dit concept. Hoe de overlevende mensen moeten zien te navigeren binnen een wereld die hen eigenlijk niet wil hebben. Waar vijanden om elke hoek kunnen loeren. Daarnaast kon ik het erg appreciëren dat de hoofdpersonages niet gespaard bleven. Ik val misschien een beetje in herhaling, maar vaak moeten de hoofdpersonages geen offers brengen. Hier wel, geliefden en belangrijke zaken moeten opgeofferd worden

“He is the faery whose gift is death and I am the girl whose gift is chaos.”

In dit boeken krijgen we ook meer te zien van Kiaran en zijn achtergrondverhaal. Gelukkig wordt het geen goedpraat verhaal. Kiaran blijft een grijze figuur, waar de balans de ene keer naar de slechte kant helt en de andere keer meer naar de goede. Hier hield ik wel van. Veel te vaak worden de donkere, mysterieuze mannelijke hoofdpersonages goedgepraat. Maar Kiaran blijft gewoon zijn heerlijke, donkere, soms best slechte zelve. Dit zorgt ook voor een extra laagje in het hele liefdesverhaal.

In mijn review van deel een haalde ik al aan dat een groot deel van het verhaal rond PTS draaide en dat het zo mooi overkwam; Ook in dit deel van de serie speelt PTS een belangrijke rol. Het nieuwe personage Aithinne is hierin de spilfiguur, maar daarnaast is zij ook een belangrijk nieuw onderdeel van de cast. Ik ben zo benieuwd wat ze nog voor ons als lezers in petto heeft. Ze zorgt voor een komisch noot, maar ook voor een duistere verhaallijn.

“Aithinne wasn’t hardened by war; she was humanized by it.”

Het mag wel duidelijk wezen dat ik helemaal betoverd werd door dit boek. Voornamelijk omdat het alle clichés van Young Adult reeksen op de hak neemt en mij eindelijk het verhaal geeft waar ik al zo lang op zit te wachten. Dit boek is een prachtig geschreven verhaal, vol actie en romantiek dat je hart zal breken. Ik kan amper wachten om het derde deel in de reeks in te duiken, want het einde bracht me echt tot op de rand van mijn zetel.

A Curse So Dark and Lonely – Brigid Kemmerer

ENGLISH REVIEW (MIJN NEDERLANDSTALIGE REVIEW KAN JE HIER VINDEN!)

A Curse So Dark and Lonely is a book that was hyped even before the publication date. I know that it shouldn’t, but when a book is surrounded by so much excitement and publication then my expectations go up. To be honest I was blown away by that amazingly beautiful cover and the very intriguing synopsis. Retellings are kind of my thing, but it has been quite a while since I read a decent Beauty and the Beast retelling. So I was hoping that this original take on the story with a heroine coming from our world, could rectify this.

Allthough I had a really good time reading A Curse So Dark and Lonely I wasn’t blown away by the story as some other bloggers are. Don’t get me wrong I understand all the hype and there are multiple reasons why you should read this book and love it. But there are two reasons why I just wasn’t blown away.

But let’s start off with 3 reasons why you should most definitely read this book!

  • Diversity
    This book is so diverse! Harper, the heroine in the story has Cerebral Palsy. Her brother is queer and has the most wonderful coloured boyfriend.
  • Dark
    This story is dark. Even darker than the original fairy-tale. I personally loved how dark and real it was. Blood, death, war… it’s all in here. I also liked the fact that Rhen, the cursed Prince has trouble dealing with what his curse contains. He sometimes has very dark thoughts and his suicidal thoughts are touched upon in the story.
  • Kick Ass Heroine
    Readers of my blog by now know that I absolutely love stong, female characters. And Harper is without a doubt that strong female character I have been missing in many YA fantasy stories. She is strong, fierce and loyal. Even with her cerebral palsy she is ready for action and never settles into the victim role. She was the main reason I kept enjoying the story so much.

But as I said… I wasn’t blown away by the book. So here are my 3 main reasons why I didn’t love it as much as I thought I would.

  • The Romance: Part 1
    Yes, two parts on the romance. I have my reasons… keep reading and find out. If you don’t like a good romance story, you will possibly love A Curse So Dark and Lonely. There is almost no romance in the story!
  • The Romance: Part 2
    I think it is quite hard to talk about this issue with the book without giving away spoilers. But I will just say that I didn’t buy the romance in the end of the book. I felt it betrayed the rest of the story and it was not the ending the overall story was working towards. But maybe that is just me?
  • No engagement
    It was very hard to get engaged with the story. I really enjoyed the overall story, but I never got an actual connection with any of the characters. The characters lacked debt apart from Harper and Grey.
    I could close the book and pick it up days later without missing it and that is never a good sign for a story.

So overall I enjoyed A Curse So Dark and Lonely. Is it worth all the hype? No, in my honest opinion it isn’t. Is it a good Beauty and the Beast retelling? Yes, it is one of the best retellings I have read in a while. (Although maybe that says a lot about the other retellings.) The story is compared to A Court of Thorns and Roses, but really… who made that comparison? It’s like comparing an orange to a apple. They are fruit and that’s it.

When I started this story I thought this was going to be a standalone… be prepared it is not! I am curious to see where the next installment is going to go and if it is going to rectify the mistakes of this part of the story.

WAT VOND IK VAN A CURSE SO DARK AND LONELY?

A Curse So Dark and Lonely deed al heel wat stof op waaien voor de publicatiedatum. En ik weet dat het niet helemaal eerlijk is, maar een boek dat zoveel publicatie en schitterende reviews krijgt, zelfs voor het verkrijgbaar is, daar heb ik dan redelijk hoge verwachtingen bij. Waarschijnlijk een negatief bijverschijnsel van een hype. De prachtige cover is trouwens een van de redenen waarom ik dit boek absoluut wou lezen. Maar ook de intrigerende korte inhoud trok onmiddellijk mijn aandacht. Hervertellingen zijn sowieso wel favoriet hier in huizen wonderland, maar in het verleden had ik enkele onaangename ervaringen met Belle en het Beest herwerkingen. Waarschijnlijk omdat het naast de kleine zeemeermin mijn favoriete sprookje is. Ik hoopte dat A Curse So Dark and Lonely daar verandering in zou kunnen brengen. Vooral gezien het toch wel een originele twist aan het verhaal geeft.

Ik heb me geen moment verveelt tijdens het lezen, maar ik werd ook niet van mijn sokken geblazen. Ik begrijp wel waar de hype vandaan komt, want er zijn toch wel enkele heel doorslaggevende redenen om dit boek een warm hart toe te dragen. Daarom even kort op een rijtje waarom dit boek een absolute must read zal zijn voor heel wat lezers:

  • Diversiteit
    Diversiteit is tegenwoordig alom vertegenwoordigd in het YA genre en daar hoeft dit boek zeker niet voor onder te doen. Harper, de heldin van het verhaal heeft lichamelijke ongemakken door de hersenverlamming waar ze als baby mee te maken krijgt. Haar broer is homoseksueel en heeft een, gekleurde vriend. Diversiteit alom.
  • Donker
    Dit verhaal is echt ontzettend donker. Zelf donkerder dan het originele sprookje. Bloed, moord, marteling, oorlogvoering… het komt allemaal aan bod. Prins Rhen is ook een personage met een donkere kant en dan niet alleen vanwege het monster waarin hij verandert. Neen, hij worstelt ook echt met zijn vloek en de moorden die hij pleegt op het einde van het seizoen. Deze donkere gedachten wordt verschillende keren aangeraakt in het verhaal.
  • Sterk Vrouwelijk Hoofdpersonage
    Mensen die mijn reviews volgen weten dat ik hou van sterke, vrouwelijke personages. En Harper is zonder enige twijfel een dame met ballen aan haar lijf! Ze is sterk, vurig en loyaal. Voor diegene waar ze van houdt gaatze door een vuur en  ze heeft een groot gevoel voor verantwoordelijkheid. Ze is geen meisje dat bij de pakken blijft neerzitten en neemt het heft in handen. Geen zielige prinses die blijft wachten tot de prins haar komt redden dus. Harper was echt een van de voornaamste redenen waarom het verhaal me toch bleef boeien.

Maar.. zoals ik al zei het boek wist me niet van mijn sokken te blazen. En daar zijn eigen drie grote redenen voor.

  • Romantiek: Deel 1
    Ja, romantiek telt als twee redenen. Je zal zo dadelijk wel merken waarom. Als je een lezer bent die niet houdt van romantische verhalen dan is A Curse een absolute aanrader. Romantiek staat op een erg laag pitje en komt pas in de allerlaatste hoofdstukken een beetje naar voren. Verwacht geen stomende, romantische scenes of zo… Ik zeg het… romantiek is amper aanwezig.
  • Romantiek: Deel 2
    Hier moet ik een beetje oppassen wat ik ga zeggen, want het is echt heel makkelijk om een spoiler te geven. Laten we zeggen dat ik de romantiek op het einde van het boek niet goed begreep. Naar mijn gevoel ging het verhaal ergens compleet anders naartoe.
  • Geen verbintenis
    Tijdens het lezen kreeg ik maar geen band opgebouwd met de personages. Alles was erg een dimensionaal en het was echt moeilijk om een goede connectie te krijgen met het verhaal. Ik kon het boek zonder problemen weg leggen en pas dagen later er weer in duiken. Ik “miste” het verhaal niet als ik niet las en dat is voor mij nooit een goed teken.

Ik heb zeker wel genoten van A Curse So Dark and Lonely , maar of het echt alle hype waard is? Voor mij in elk geval niet. Het is zonder twijfel een goede hervertelling van Belle en het Beest. Maar daar houdt het dan ook op. Het verhaal wordt regelmatig vergelijken met A Court of Thorns and Roses, maar eerlijk… de twee zijn totaal niet te vergelijken. Als je met dat beeld in je hoofd erin stapt, dan gaat het sowieso op een teleurstelling uitdraaien.

Ik dacht trouwens dat het verhaal op zichzelf stond, maar kennelijk wordt het een serie. Ik ben eigenlijk wel benieuwd of het volgende deel in de reeks beter zal zijn en meer diepgang gaat bieden.

 

Sea Witch – Sarah Henning

ENGLISH REVIEW (BENIEUWD NAAR DE NEDERLANDSTALIGE REVIEW? KIJK SNEL HIER!)

Normally I don’t start my reviews with defending my rating. Then again I normally don’t debate my ratings hours on end with myself. I settled for 2,5 stars. Because the overall part of this book was 2 stars, but the ending was without a doubt 4 stars. And with the ending I really mean the ending. Let’s say the last 40 pages at best.

Sea Witch is a book that will disappoint a lot of readers and that is because it pretends to be something that it is not. Look at that gorgeous cover. You could just fall head over heels in love with the beauty of it, couldn’t you? I felt instantly drawn to the cover. Those magenta eyes, the octopus arms… it’s a silent promise of a fairy-tale retelling! It looks mysterious, magical, fairytalesque doesn’t it? And then there is that little text “Before she took that mermaid’s voice, she gave up on her own heart.”
I can tell you that my heart skipped a few beats when I read that. This must be an Ursula retelling, right?

Right… and wrong. But mainly right. Sea Witch is intended as an Ursula origin story. But mainly it is a very slow paced maritime book, that might rock you to sleep before you get to the juicy parts of the stories.

Sea Witch is set in 19the century Denmark and is woven with hundreds of years of Danish history. I absolutely loved that Henning wove the witch trials of Denmark together with a fiction witch we all know from the original Little Mermaid Tale. Apart from that Henning really spiked the story with Danish traditions and culture. Certainly a fresh breath in YA retellings and a lovely surprise when I started reading the book, because honestly I wasn’t expecting so much detail.

Unfortunately the overall story is extremely slow and certainly not the standard Young Adult retelling it is sold as. I have to admit that maybe my mediocre rating is also based on my expectations and not so much on the delivery of the story. For some reason I expected a thrilling story with action, swoon worthy romance and magic. Lots and lots of magic. But that is not what you will get. It is a slow story about a country that lives of the sea. Of friends loosing each other and trying to get new chances. Of people afraid of witchcraft and a witch afraid of even the people she loves dearly. But to be quite blunt the story is missing a good plot for about 70% of the book.

Sea Witch didn’t hook me. (Yes, pun intended) But I have to admit that I was blown away by the ending. After closing the book I really wanted to know what would happen. (Which I think we will be finding out in the next book Sea Witch Rising) And I must admit that I feel very tempted to read that next book.

In my honest opinion Sea Witch suffers from wrong marketing and wrong expectations. There are better mermaid stories out there, if you want a high action, full romance YA novel to read. But something about this quite, maritime, Danish story charmed me to be honest.

WAT VOND IK VAN SEA WITCH?

Normaal begin ik mijn reviews niet met het verdedigen van mijn beoordeling. Maar normaal gezien debateer ik dan ook geen uren met mezelf over een beoordeling. Ik heb uiteindelijk gekozen om dit boek 2,5 sterren te geven. Het overgrote deel van dit verhaal zou hoogstens 2 sterren mogen ontvangen, maar het einde van het boek is echt 4 sterren waard. En met het einde, bedoel ik dan ook echt het einde. Laten we zeggen de 40 à 50 laatste pagina’s van het verhaal.

Sea Witch is een boek dat heel wat lezers gaat teleurstellen end at komt voornamelijk omdat het niet het boek is dat het in eerste instantie lijkt te zijn. Kijk maar eens naar die prachtige cover. Je zou toch zo verliefd worden op die prachtige vormgeving? Die paarse ogen die je doordringend aankijken en de octopus tentakels die over de pagina glijden. Dat is toch de stille belofte van een sprookjes hervertelling? En dan de begeleidende tekst  “Before she took that mermaid’s voice, she gave up on her own heart.” Mijn hart sloeg in elk geval een paar tellen over toen ik dat las. Alles schreeuwt toch Ursula hervertelling?

En dat is het ook… maar aan de andere kant ook weer niet. Sea Witch is zonder twijfel bedoelt als een Ursula origin verhaal. Maar het is vooral een heel traag boek met een sterke focus op de zee en de marine. Voor je echt aan de spannende delen komt moet er heel wat water naar de zee vloeien.

Sea Witch speelt zich af in het 19de -eeuwse Denenmarken en het verhaal bevat honderden Jaren van de Deense geschiedenis. Ikzelf vond het geweldig hoe Henning de Deense heksenvervolging heeft samengeweven met het fictieve verhaal van een van de bekendste zeeheksen ooit. Daarnaast heeft de auteur het verhaal ook echt aangevuld met Deense tradities en gebruiken. Wat ervoor zorgt dat het toch wel een fijne afwisseling is binnen het YA genre. Vooral omdat ik deze historische en culturele context in het verhaal niet verwacht had.

Jammer genoeg kabbelt het verhaal heel erg traag voort en is het absoluut niet de bruisende YA hervertelling die de marketing ons wil doen geloven. Ik denk zelf dat mijn lage rating misschien wel een deel te maken heeft met de verwachtingen die promo’s rond dit verhaal me heeft opgedwongen. End at is natuurlijk een beetje jammer. Om de een of andere reden verwachte ik een verhaal dat tot de nok gevuld zou zijn met magie, actie en een alles omvattende liefde. Wat je echter krijgt is een rustig verhaal over een land dat leeft van de zee. Vrienden die elkaar kwijt raken en moeten leren rouwen. Jeugdvrienden die elkaar zien opgroeien en zien veranderen. Het Deense volk dat bang is voor hekserij en een heks die bang is voor iedereen, zelf de mensen waar ze van houdt. Maar om heel cru te zijn. Het verhaal mist plot tot ongeveer 70% in het boek.

Sea Witch wist me niet bij de keel te grijpen. Maar ik moet wel toegeven dat het einde van het verhaal me wel echt wist te overtuigen. Nadat ik de laatste pagina omsloeg wou ik graag weten hoe het nu verder ging met onze zeeheks. (Wat we weldra ook zullen ontdekken in het boek Sea Witch Rising) Maar zelf ondanks mijn slechte rating, vermoed ik toch dat ik het tweede boek een kans ga geven.

Sea Witch wordt verkeerd gepromoot zonder twijfel en dat creeert de verkeerde verwachtingen. Er zijn zonder twijfel betere zeemeerminverhalen op de markt. Zeker als je op zoek bent naar verhalen gevuld met actie en romantiek. Maar als je opzoek bent naar een rustig verhaal over een stadje waar een landelijk gevoel heerst en je benieuwd bent naar wat Deense geschiedenis, dan moet je dit boek misschien toch een kans geven.

Without Merit – Colleen Hoover

ENGLISH REVIEW (MIJN NEDERLANDSTALIGE REVIEW KAN JE HIER VINDEN!)

This is going to be one hard review to write. Readers who have been following my blog for the past few years know that I am a huge Colleen Hoover fan. And then this book came along… For the very first time since I started reading Colleens books I am going to write a negative review for her work. Negative is putting it mildly…

Without Merit for me feels like one gigantically mess. At times I just couldn’t help but wonder if Colleen was high while writing this. In previous books I really liked the fact that she handled darker themes and she did it so well. But in this book she wants to handle so much and it is executed so incredibly poorly. Without Merit deals with depression, suicide, sexuality and even wants to touch upon the Syrian refugee crisis.

“Don’t make your presence known. Make your absence felt.”

I am so in the loop about this book that I just can’t seem to get a coherent review on people. But maybe I shouldn’t be so hard on myself. Because the book itself just isn’t coherent at all. I am going to try to explain this with pie. Because everything in life is better with pie. This book starts of as a very simple one or two layered pie. Nothing wrong with it, just a decent, good looking pie. But then the backer wanted something more. So she started adding extra layers, extra cream, extra chocolate, extra sprinkles, extra cherries. It just got real messy, wasn’t appetizing at all and would make you sick with probably one or two bits. And that is what Without Merit is. It is too much, too little.

“So many people dream of living in a house with a white picket fence. Little do they know, there’s no such thing as a perfect family, no matter how white the picket fence is.”

It is full of obnoxious characters that just act away. There is no character build, no development and actually at the end of the story no solution. Everything is just magical away. The magical words for this book seem to be “Everybody is allowed to make mistakes.”  Whatever you do if it is trying to kill yourself or cheat on your new wife with your ex-wife, that is just all fine because we are all aloud to make mistakes.

“No matter how hard you try, things don’t always turn out the way you wish they could.”

Apart from that this story is just filled to the brim with slut-shaming, name calling, homophobia and a whole lot of tropes. I know Colleen Hoover publishes books at very high speed, but that shouldn’t be an excuse to publish such an awful book.

And that was just what it was for me. An awful book written by one of my favourite authors. I secretly hope she was drunk while writing this. Because boy, was this book a complete mess. But I am living on good hope. Hope that the next one will be top notch again! Please be top notch again!

WAT VOND IK VAN WITHOUT MERIT?

Dit wordt zonder twijfel een van de moeilijkste reviews die ik ooit heb geschreven; Volgers van mijn blog weten waarschijnlijk wel dat ik een grote Collleen Hoover fan ben. En toen las ik dus dit boek… Voor het allereerst ga ik een slechte review schrijven over een van Colleens boeken. En een slechte review is dan nog mild uitgedrukt.

Without Merit voelt aan als een grote puinhoop. Er waren momenten tijdens het lezen dat ik me echt afvroeg of Colleen Hoover misschien zo stoned als een garnaal was tijdens het schrijven van dit verhaal. Ze staat er om bekend om moeilijkere, donkere onderwerpen een platform te geven in haar boeken. En meestal doet ze dat echt schitterend. Maar deze keer is de uitvoering echt om bij te huilen. Daarnaast komt er ook veel te veel aan bod en wordt niets deftig uitgewerkt. Zelfmoord, seksualiteit, depressie, zelf de Syrische vluchtelingen crisis. Alles probeert Colleen in dit boek te verwerken. Of althans te vermelden, want van echt verwerken is jammer genoeg geen spraken.

“Don’t make your presence known. Make your absence felt.”

Ik weet echt niet goed hoe ik deze review op papier moet krijgen. Ik moet misschien ook niet zo streng zijn. Want het is echt niet makkelijk om een samenhangende review te schrijven over een boek dat totaal geen samenhang kent. Ik ga mijn gedachten proberen op papier te zetten met een metaforische taart. Want alles is altijd beter met taart, toch? Dit boek begon als een simpele, lekkere taart. Een a twee lagen, beetje fruit, beetje slagroom. Maar de bakker wou graag wat extra’s. Dus kwamen er extra lagen. En extra slagroom. Extra chocolade, een hele hoop extra kersen. De bakker bleef maar extra’s toevoegen, tot de taart te zwaar werd. De taart zakte in elkaar en zou je ook gewoon na twee happen al extreme misselijk maken. En daar zit het grootste probleem met Without Merit. Het is allemaal wat te veel van het goede.

“So many people dream of living in a house with a white picket fence. Little do they know, there’s no such thing as a perfect family, no matter how white the picket fence is.”

Daarnaast is het boek gevuld met verschrikkelijk vervelende personages, die maar hun eigen ding doen, zonder twee seconden na te denken. Er is geen karakter ontwikkeling en zelf tegen het einde van het verhaal wordt er eigenlijk niets opgelost. Alles wordt een beetje onder de mat geveegd met de magische woorden: “Maar iedereen maakt toch al eens fouten.” Of je nu zelfmoord wil plegen of seks hebt met je ex vrouw in het huis van je huidige vrouw. Maakt allemaal niet uit in dit boeken, iedereen maakt wel eens fouten!

“No matter how hard you try, things don’t always turn out the way you wish they could.”

Het verhaal is dan ook nog eens tot de nok gevuld met slut-shaming, scheldwoorden, homofobie en heel veel clichés uit YA verhalen. Ik begrijp dat Colleen Hoover regelmatig een nieuw boek op de markt brengt, maar voor mij mag dit geen vrijgeleiden zijn om boeken zonder enige kwaliteit uit te geven.

EINDCONCLUSIE WITHOUT MERIT

En daar knelt het schoentje voor mij nog het meeste. Dit boek was slecht. Ik kan het niet anders uitdrukken. Elke eurocent eraan besteed was eentje te veel. Zo jammer om te zeggen over een van mijn favoriete auteurs. Maar ik leef op goede hoop. Misschien is haar volgende boek wel terug haar gebruikelijke standaard. Laat het ons hopen….

Witch week: The Wicked Deep

WAT VOND IK VAN THE WICKED DEEP?

The Wicked Deep was een van de boeken waar ik in 2018 het meest naar uitkeek.  Ik schafte het boek zelf in pre-order aan en liet het dan speciaal liggen tot de maand oktober. Want geef toe, dit is toch wel een beetje een Halloween read, niet? Ondertussen zag ik de erg polariserende reviews op goodreads binnenstromen. 5 sterren, 2 sterren…. Het leek wel een beetje een gevalletje van You hate it or you love it.

“Love is an enchantress—devious and wild. It sneaks up behind you, soft and gentle and quiet, just before it slits your throat.” 

Ikzelf wist het boek best te smaken. Dat kan je ook wel zien aan de 3,5 sterren die ik het schonk, maar ik moet ook eerlijk bekennen dat ik alle negatieve reviews zeker begrijp en ook wel terecht vind. Maar boeken zoals The Wicked Deep zijn een beetje een guilty pleasure van mij en ik heb me er ook gewoon ontzettend mee geamuseerd. Dus daarom toch 3,5 sterren.

“I’ll stay on the island, reading fortunes from the smeared remains of tea leaves in white porcelain cups just like my mom used to before Dad vanished and never came back.” 

Wat als een paal boven water staat is dat het boek ontzettend atmosferisch geschreven werd. De hele setting is onheilspellend en zorgt voor kippenvel.  De sfeer in het boek houdt voor een groot stuk het verhaal ook recht. Ik wou zo graag in het verhaal blijven omdat ik me als een vis in het water voelde tussen de onheilspellende setting. Hoewel het boek zich in juni afspeelt, voel je dit als lezer zo niet aan. Alles voelt nat, koud, mistig, donker… Heerlijk zo in de maand oktober.

“Magic is not always formed from words, from cauldrons brewing spices or black cats strolling down dark alleys. Some curses are manifested from desire or injustice.”

Het verhaal op zich is erg cliché en voorspelbaar. Volgens mij was ik nog geen 100 pagina’s in het verhaal en wist ik al hoe de vork aan de steel zat. Maar om een of andere reden (misschien was ik ook wel behekst door de Swann zusjes) bleef ik echt geboeid en konden alle negatieve aspecten van het verhaal me niet schelen.  Ik hield er zelf zo van dat ik bij de ontknoping een traantje moest wegpinken.

En slechte aspecten waren er zonder twijfel. De personages zijn ondermaats uitgewerkt. Een heel rijtje typische YA personages passeert de revue en de ene na de andere trope schuift voorbij. Zoals ik dus al zei… ik begrijp de negatieve reviews. Maar mij liet het boek niet meer los.

EINDCONCLUSIE THE WICKED DEEP?

Ik vind het zo moeilijk om een eerlijk oordeel over dit boek te geven. Gewoon omdat het mij wist te betoveren. Het verhaal op zich stelt niet zoveel voor. Maar het boek is zo atmosferisch dat ik er helemaal in werd gezogen. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Ik besef dat dit waarschijnlijk een van de slechtste reviews is die ik ooit geschreven heb. Maar ik kan zo moeilijk uitleggen, waarom ik dit boek eigenlijk best geweldig vond… Laten we het houden op het feit dat het een heerlijk, atmosferisch tussendoortje is waar je zonder al te hoge verwachtingen echt van kan genieten.

 

 

Caraval – Stephanie Garber

WAT VOND IK VAN CARAVAL?

Caraval is zo een boek dat ik al jaren op de lange baan schuif en dat voornamelijk door de reviews die ik er over gelezen heb. Veel mensen vergelijken het met The Nightcircus en beweren dat Caraval lang niet zo goed is. Als je een van die mensen bent kan je misschien nu beter stoppen met deze review te lezen. Ik deel je mening namelijk totaal niet. Ten eerste vind ik dat Caraval en The Nightcircus helemaal niet te vergelijken zijn. Het zijn twee heel verschillende verhalen en hebben niets met elkaar te maken. Het is een beetje appelen met peren vergelijken volgens mij.  Daarnaast vind ik ze allebei ontzettend goed in het verhaal dat ze brengen.  Caraval speelt zich ook helemaal niet af in een circus. Dus ja…

“She imagined loving him would feel like falling in love with darkness, frightening and consuming yet utterly beautiful when the stars came out.” 

Mijn verwachtingen voor Caraval waren dus behoorlijk laag toen ik erin begon. Laat ik ook maar meteen eerlijk zijn en bekennen dat de enige reden waarom ik er in begon was omdat ik nog een boek moest lezen voor de verbeelding leeschallenge. Lees een auteur met dezelfde initialen als jij, moest je nieuwsgierig zijn naar welke challenge. Maar net doordat ik mijn verwachtingen zo had bijgepast wist Caraval me te overtuigen en te betoveren. Caraval is over de ganse lijn een magisch verhaal dat druipt van het mysterie.

“Whatever you’ve heard about Caraval, it doesn’t compare to the reality. It’s more than just a game or performance. It’s the closest you’ll ever find yourself magic in this world.”

De grote kracht van Caraval is zonder twijfel het mysterie dat er rond hangt. Ook voor de lezer is Caraval een grote ontdekkingstocht, want wat is er nu echt? En wat opzet spel. Eigenlijk wist ik tot op de laatste pagina niet goed wat ik moest denken en geloven. En nu eigenlijk nog steeds niet. Ik kijk erg uit naar Legendary om meer over alle geheimen van Caraval te lezen. Het boek staat echt bol van twists en puzzels die je als lezer mee met Scarlet wil oplossen. Zelf de grote ontknoping had ik helemaal niet zien aankomen en zorgde ervoor dat ik helemaal vrolijk het boek dichtsloeg. (Ik heb het gevoel alsof ik de laatste tijd bijna alle plotlijnen kan voorspellen. Een nadeel zeker van veel lezen? Maar Caraval wist me dus echt te verbazen!)

“No one is truly honest. Even if we don’t lie to others, we often lie to ourselves. And the word good means different things to different people.” 

Was het dan allemaal rozengeur en maneschijn? Dat nu ook weer niet, anders had je bovenaan de pagina zonder twijfel 5 sterren zien prijken. Een van mijn grootste ergernissen waren bijvoorbeeld de personages. Deze leken wel bijkomstig te zijn in het verhaal. De focus lag zo op Caraval met zijn magische aspecten en mysteries, dat de personages een beetje flauwtjes overkwamen. Geen uitdieping, vrij karikaturale personages. Ik hoop hier toch echt wel een verbetering in te vinden in Legendary. Want nu voelde de personages heel erg jong en met momenten een beetje kinderachtig aan.

“Some things are worth pursuit regardless of the cost.” 

Daarnaast worstelde ik soms wel met de poëtische, metaforische schrijfstijl van Stephanie Garber. Ik begrijp dat het moest bijdragen aan de stijl van het verhaal, maar op momenten wist het me echt af te leiden van het verhaal. Sommige zinnen hielden ook totaal geen steek, zoals: He tasted like midnight and wind of Something acidic and moldy and burnt bubbled up through Scarlett’s throat – the taste of death. Deze zinnen wisten me soms echt uit mijn concentratie van het verhaal te halen.

EINDCONCLUSIE CARAVAL?

Ik begrijp dat Caraval zeker geen verhaal is voor alle lezers. Het heeft zoals aangehaald een heel dubbelzinnige, poetische schrijfstijl en daar moet je voor te vinden zijn. Daarnaast is het een boek dat toch wel aan de jongere kant van het YA genre valt. Met momenten komen de personages ondanks hun leeftijd en de gebeurtenissen in het boek heel kinderlijk over. Maar als je daar kan doorkijken, dan vind je een prachtig verhaal over een magische wereld die je zal betoveren en niet meer zal loslaten.

 

 

Tales from the Shadowhunter Academy – Cassandra Clare

WAT VOND IK VAN TALES FROM THE SHADOWHUNTER ACADEMY?

Ik heb lang getwijfeld of ik Tales effectief zou lezen. Simon was voor mij altijd een bij-personage in de reeks en ik hoefde eigenlijk geen boek te lezen dat volledig rond hem draaide. maar na het lezen van de Infernal Devices werd ik me er toch van bewust dat ik heel wat achtergrond informatie uit de Mortal Instruments miste. Om nu meteen een hele lange reeks opnieuw te gaan lezen vond ik een beetje te veel van het goede en daarom besloot ik Tales toch een kans te geven. En wat ben ik blij dat ik dat effectief gedaan heb! Ik werd echt onmiddelijk weer helemaal opgezogen in de gedetailleerde wereld die Cassandra Clare presenteert.

Tales From the Shadowhunter Academy bestaat uit 10 kortverhalen die als epiloog gelden voor The Mortal Instruments, maar ook deels als introductie voor The Dark Artifices. De verhalen werden geschreven door Cassandra Clare in samenwerking met enkele andere YA-auteurs. En natuurlijk zoals het bij elke anthologie gaat heb je verhalen die wat in het niets vallen en verhalen die je helemaal betoveren.

  • WELCOME TO THE SHADOWHUNTER ACADEMY –> 3 Sterren
  • THE LOST HERONDALE –> 4 Sterren
  • THE WHITECHAPEL FIEND –> 5 Sterren
  • NOTHING BUT SHADOWS –> 4 Sterren
  • THE EVIL WE LOVE  –> 3 sterren
  • PALE KINGS AND PRINCES –> 3 sterren
  • BITTER OF TONGUE –> 2 sterren
  • THE FIERY TRAIL –> 3 sterren
  • BORN TO ENDLESS NIGHT –> 3 sterren
  • ANGELS TWICE DESCENDING –> 5 sterren

Voor mij staken de verhalen die meer helderheid gaven over het verleden er echt met kop en nek bovenuit. Zeker de verhalen over Will, Tessa en Jem vond ik heerlijk om te lezen. Ik ben dan ook zo ontzettend blij dat hun kinderen een eigen reeks krijgen en zit echt op hete kolen tot de boeken effectief op de markt komen. (Om nog maar te zwijgen over hoe opgewonden ik ben over The Shadowmarket.)

Zoals te verwachten was vond ik eigenlijk alles Simon gerelateerd bijkomstig. Ach… ik denk dat we gewoon moeten besluiten dat Simon en ik nooit de beste vrienden zullen worden.

EINDCONCLUSIE TALES FROM THE SHADOWHUNTER ACADEMY

Een absolute must read en dan bedoel ik niet alleen voor de absolute DIE HARD fans.
Neen er worden gewoon te veel linken en verhalen opgezet die je effectief nodig hebt om in welke richting dan ook met de reeks verder te gaan
Voor mij absoluut geen companion boek, maar een volwaardig deel in de serie!