De Manenwolf – Joke De Meyer

43160625._SX318_

ARC – HEBBAN?

Zoals sommige volgers zullen weten ben ik bij Hebban deel van het recensente team voor Engelstalige boeken. Ik las De Manenwolf voor Hebban. Mijn review werd eerder (in iets andere samenstelling) daar gepubliceerd. Breng de site zeker een bezoekje!

De Manenwolf by Joke De Meyer
Series: Legende van Esper #2
on 19/03/2019
Genres: Young Adult, Middlegrade, Fantasy
Format: ARC
Goodreads

 

WAT VOND IK VAN DE MANENWOLF?

 

Vorig jaar verscheen De Zilvervos geschreven en gepubliceerd door Joke De Meyer op de markt. Een jaar later verscheen het langverwachte tweede deel in de ‘Legende van Esper’ De Manenwolf.

Het vorige boek eindigde op een serieuze plottwist. De spanning is dus best te snijden, wanneer je het eerste hoofdstuk van De Manenwolf induikt. Gelukkig sluiten de twee boeken naadloos op elkaar aan en nemen we de draad onmiddellijk weer op. Veder en Leyna zijn samen met hun vrienden onderweg naar Manenburcht. Verder zal daar zijn lotsbestemming vervullen en zijn wettelijke plaats als koning van Esper innemen. Leyna hoopt antwoorden te vinden over haar moeder. Niets is echter wat het lijkt en al gauw blijkt dat het speel op een veel hoger niveau gespeeld zal worden dan Veder en Leyna ooit gedacht hadden.

In De Manenwolf verschuift de focus van Veder naar Leyna. Zij speelt echt de hoofdrol in dit verhaal en we volgen het grootste stuk van de gebeurtenissen door haar ogen. Leyna is een stoere, krachtige dame die durft te vechten voor haar idealen en een uitdaging niet uit de weg gaat. Daarnaast is haar grote hart een van haar sterkste punten en haar betrokkenheid bij Esper en zijn bevolking staat centraal in het verhaal. Waar we in het eerste boek vooral focuste op het ridderleven en hoofse waarden, krijgen we nu een andere insteek. Leyna heeft door haar achtergrond een andere kijk op de gebeurtenissen in Esper.

Door Leyna’s ogen zien we Veders personage ook een ontzettende groei doormaken. En niet alleen Verders personage krijgt meer diepgang. Alle personages worden verder uitgewerkt en je ziet ze echt groeien doorheen het verhaal. Een van de krachtigste punten van deze reeks is zonder twijfel de belangrijke rol van de nevenpersonages en de aandacht die ook aan hun verhaallijn besteed wordt. De lat voor het derde deel in de trilogie ligt zonder twijfel hoog, want er zijn heel wat verhaallijnen die tot een goed einde gebracht dienen te worden.

In De Manenwolf blijf je als lezer wel iets langer op je honger zitten wat betreft actie en spannende plotwendingen. Hierdoor duurt het misschien iets langer voor je helemaal ondergedompeld wordt in het verhaal. Maar eens alles op gang komt is het een boek om in een ruk uit te lezen. Het wordt alvast uitkijken naar de conclusie van deze reeks in 2020.

Een absolute aanrader!

Advertisements

Nevermoor Morrigan Crow en het Wondergezelschap – Jessica Townsend

WAT VOND IK VAN NEVERMOOR MORRIGAN CROW EN HET WONDERGEZELSCHAP?

Wanneer een boek het nieuwe Harry Potter genoemd wordt, dan ben ik meestal erg sceptisch. Kijk maar naar mijn slechte ervaring met Bloed en Beenderen. Maar Morrigan Crow bleef mijn aandacht trekken. Enerzijds door de fantastische reviews die op goodreads en booktube voorbij kwamen. Maar ook door de cover die me zo aansprak.  Vrolijk, grappig en een beetje anders. Eigenlijk ook meteen de ideale manier om dit boek te beschrijven.

Nevermoor is zeker geen Harry Potter, maar ik begrijp wel waarom de vergelijking gemaakt wordt. Het is middlegrade en het gaat over een fantasierijke wereld. Het is gelukkig geen Harry Potter, want een kopie van een geweldige reeks kunnen we wel missen als kiespijn lijkt me. Maar het grijpt je wel net zo bij de keel en sleept je mee in een fantasierijke, magische wereld. Het is langst de ene kant absoluut te vergelijken met Harry Potter en toch is het zo anders en staat het helemaal op zichzelf.

“Hmm. It’s a scary shadow, you say?”
“They’re all scary. Even if you make a nice one, like a kitten, it’ll turn into a man-eating tiger or something. It’s like they’re trying to be scary.”

Het boek is zonder twijfel erg origineel en brengt een mengelmoes van allerlei soorten fantasievolle en magische elementen. Tijdens het lezen lijkt het wel of je in een soort van Wonderland gekomen bent, waar de gekende regels niet gelden.  Het verhaal is grappig, speels en hartverwarmend, maar ook spannend.  Als volwassene lees je natuurlijk een beetje anders, maar er zitten best wat scenes bij die bij jonge lezers kippenvel gaan opwekken.

“Morrigan’s night held only one possibility. Like every other child born precisely eleven years ago on the last Eventide, when the clock struck midnight she would die-the eleven short years of her doomed life complete; her curse finally fulfilled.”

Daarnaast brengt Nevermoor ook een hele sterke boodschap. Je kan altijd zijn wie je wil zijn, je moet gewoon durven. Niets is zwart wit en we hebben allemaal wel een beetje een schaduwkant. Maar geloven in jezelf en je omringen met de juiste mensen kan zoveel betekenen. Een heel fijne boodschap om aan een jong publiek over te brengen op een speelse manier.

EINDCONCLUSIE NEVERMOOR MORRIGAN CROW EN HET WONDERGEZELSCHAP?

Ik ben door Nevermoor gevlogen. Ik keek echt ontzettend uit om in mijn zetel te kruipen met dit boek op schoot. Alleen nog maar naar het boek kijken bezorgde me al een behaaglijk gevoel. Ik zit echt op hete kolen om in het tweede deel te duiken. Voor mij was Nevermoor echt een schot in de roos! Moest je nog twijfelen, niet doen. Alle goede reviews zijn niet gelogen!

The Loneliest Girl in the Universe – Lauren James

Can you fall in love with someone you’ve never met, never even spoken to – someone who is light years away?

Romy Silvers is het enige overleden crew lid van een ruimtetuig dat op weg is naar een nieuwe planeet. De missie van het schip was om een nieuwe thuis te vinden voor de mensheid nu de aarde op zijn laatste beentjes loopt. Moederziel alleen in de ruimte verlangt het eenzaamste meisje in het universum naar een beetje menselijk contact. Naar een beetje liefde… Maar dan krijgt Romy te horen dat er een tweede ruimteschip onderweg is naar haar. Een ruimteschip met slechts een bemanningslid, een jongen die J heet. De enige vorm van contact die ze met elkaar kunnen hebben zijn de vele e-mails. En langzaam maar zeker begint Romy te vermoeden dat ze verliefd aan het worden is op J.

WAT VOND IK VAN THE LONELIEST GIRL IN THE UNIVERSE?

The Loneliest Girl in the Universe wordt verkocht als een liefdesverhaal voor tieners in de ruimte. De taglijn klinkt dan ook luid en duidelijk “Can you fall in love with someone you’ve never met, never even spoken to – someone who is light years away?” Een foutje van het marketing team achter dit boek? Want dit schept toch wel enigszins verkeerde verwachtingen en schrikt misschien sommige lezers zelf af. Romantiek is aanwezig in The Loneliest Girl, maar om nu te zeggen dat het een romantisch boek was… Neen, dat gaat een stapje te ver.

“I’ve got the half-real fear that creeps up on you in the middle of the night, making you think that there is a monster in your room.”


Jammer want de blurb trok mij als lezer erg aan, maar kon jammer genoeg de verwachtingen niet inlossen. De grootste boosdoener voor mij was toch wel het oppervlakkige verhaal en vooral de vlakke personages. Iedereen voelt een beetje aan als kartonnen figuren zonder inhoud. De verhaallijn wordt amper uitgewerkt. De personages hebben geen dieptegang. Het hoofdpersonage Romy woont al 11 jaar lang alleen op een ruimteschip en toch gedraagt ze zich als elke andere tiener. Vreemd voor een meisje dat al meer dan een decennia lang geen fysiek contact heeft gehad en geen rechtstreekse gesprekken met iemand heeft gevoerd. Een gemiste kans, want het idee van een tienermeisje alleen in de ruimte zonder enig fysiek contact sprak echt wel tot de verbeelding en had een erg interessant verhaal kunnen opleveren.

“It’s hard to focus on the future when the past is so distracting.”


De verschillende plottwists in het verhaal waren ook te voorspelbaar om de lezer echt te kunnen blijven boeien. Hoewel het gezegd moet worden dat het verhaal na 200 pagina’s toch wel wat vaart begint te krijgen en de actie scenes dan rond je oren vliegen.

EINDCONCLUSIE THE LONELIEST GIRL IN THE UNIVERSE

The Loneliest Girl is een jong YA verhaal, zelf eerder aanleunend bij middle grade, maar dat mag voor mij geen excuus zijn om een ondermaats verhaal af te leveren. Het idee achter het boek was goed, maar het had verder uitgewerkt moeten worden. Misschien 100 pagina’s meer erbij, zodat het verhaal en de personages wat meer ruimte kregen om te groeien?

De schreeuwende wenteltrap – Jonathan Stroud

lockwood

Titel: De schreeuwende wenteltrap
Auteur: Jonathan Stroud
Pagina’s: 440
Uitgave: Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Overdag is er niets aan de hand. ‘s Nachts komen kwade geesten tevoorschijn… 
Het kleinste, meest ongeorganiseerde, maar zonder twijfel allerbeste bureau dat op geesten jaagt is Lockwood & Co. Medewerkers: de charismatische eigenaar Anthony Lockwood, boekenwurm George Cubbins en nieuwkomer Lucy Carlyle. 
De drie staan voor hun moeilijkste klus tot nu toe. Het beruchte landgoed Combe Carey Hall moet geestvrij worden gemaakt. Geen van de vorige geestenjagers is ooit teruggekeerd. Anthony, Lucy en George moeten al hun talenten inzetten om te strijden tegen de geest van de Schreeuwende Wenteltrap en… om in leven te blijven. 

Review:

Waar moet ik beginnen met mijn review voor Lockwood & Co. Laten we maar zeggen dat dit een boek is dat ik ontelbare keren heb vastgehad in de winkel en telkens teruggeplaatste. Nu was het echter binnen in de bibliotheek en ik besloot het toch maar eens een kans te geven. Ondertussen zou ik beter moeten weten, want boeken die ik lang aan de kant schuif zijn meestal diegene die me erg weten te verbazen. de schreeuwende wenteltrap is dus zo een geval. Waarom heb ik dit boek al die jaren genegeerd?


Voor we verder gaan met mijn review van dit boek moeten jullie weten dat ik een gigantische angsthaas ben. Films over geesten kan ik echt niet bekijken en in het donker ‘s nachts naar het toilet gaan is een echte opgave voor mij. Dus ja, the screaming staircase zorgde dus wel voor een aantal spannende momentjes. (Op klaarlichte dag in de zomerzon…. Ja, zo een grote angsthaas dus.) 

“Really?”
“No. I’m being ironic. Or is it sarcastic? I can never remember.”
“Irony’s cleverer, so you’re probably being sarcastic.” 

De cover van het boek zetten me wel een beetje op het verkeerde been. Om de een of andere reden was ik ervan uit gegaan dat het boek zich in het Victoriaanse tijdperk afspeelde. Even een kleine aanpassing dus toen tijdens het lezen bleek dat het zich in het hedendaagse Londen afspeelt.

En toch kon ik tijdens het lezen een zeker Sherlock Holmes gevoel niet van me afzetten. Om de een of andere reden roept Lockwood & Co bij mij dezelfde sfeer en gevoelens op als Sherlock Holmes.

“There was a profound silence, abruptly broken by an enormously loud rumble from George’s stomach. Plaster didn’t actually fall from the ceiling, but it was close.” 


De schreeuwende wenteltrap is het eerste deel in de Lockwood & Co reeks en legt een stevige basis voor de rest van de reeks. Er zijn genoeg verhaallijnen die duidelijk over de verschillende boeken zullen lopen en waar je als lezer dus niet onmiddellijk een sluitend antwoord op hoeft te verwachten. Maar het basisplot wordt wel mooi afgewerkt en laat je als lezer met een voldaan gevoel achter. 


De schreeuwende wenteltrap is een vlot verhaal dat je vastgrijpt vanaf de eerste pagina. Het is tot de nok gevuld met paranormale activiteit, humor, spanning en vriendschap! Ik kan amper wachten om de avonturen van Lucy, Anthony en George verder te zetten!
 

De stem van de zee – Mara Li

de stem van de zee

Titel: De stem van de zee
Auteur: Mara Li
Uitgever: Storm Publishers
Pagina’s: 308
Gelezen: E-boek
Links: Goodreads

images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

‘Ik ben in de zee geboren. In de nacht dat mama moest bevallen, rolden de golven als reuzen naar het strand en krijste mijn moeder als de meeuwen. Ze riep net zo lang om de zee tot mijn vader er gehoor aan gaf en haar zwoegende lichaam in zijn armen naar buiten droeg. Daar lag ze in een witte jurk op haar rug in de modder, haar benen wijd in de branding. De golven trokken me naar buiten. Voordat mijn vader me vast kon grijpen, had ik al kennis gemaakt met het zilte water.’
Nimue kent haar moeder slechts uit verhalen. Na een allesverwoestende storm besluit ze om samen met haar broertje Arthur naar haar op zoek te gaan. Tijdens hun reis ontdekken ze dat hun familiegeschiedenis heeft geleid tot een gevecht tegen een ziekte die de mensheid lijkt uit te roeien. Zullen ze hun moeder vinden? Kunnen ze het opnemen tegen hun nietsontziende oom? En welke rol geeft hun afstamming aan Arthur en Nimue zelf?’

Review:

Dankzij de facebook groep Boekenfans mocht ik deelnemen aan de kerstleesclub die georganiseerd werd met uitgeverij Storm Publishers. Samen met enkele andere boekenwurmen mochten we De stem van de zee lezen en bespraken we deze tijdens een aantal vragenuurtjes. Vandaag deel ik graag mijn mening over het boek met jullie.

Het grootste probleem dat ik heb met De stem van de zee is het feit dat dit boek bestempelt wordt als young adult. Jammer genoeg, kan ik hier niet helemaal mee akkoord gaan. De Stem van zee is eerder gericht op een jonger publiek. Jonge tieners tussen de 10 en de 14 jaar zijn het ideale publiek voor deze reeks. En daar is helemaal niets mis mee! Een goed middle grade boek kan mij zeker bekoren, maar dan dient het wel zo geadverteerd te worden. Nu begon ik in het boek met hele andere verwachtingen en was ik dus tijdens de eerste helft behoorlijk teleurgesteld. Gelukkig kon ik op tijd mijn gedachtegang aanpassen en het boek beginnen te waarderen voor wat het effectief was.

Op de stem van de zee kan erg moeilijk een stempel gedrukt worden. Het boek is een beetje vis nog vlees en wil heel veel genres in een boek samenvoegen. Dystopian, fantasy en dan wil het er heel graag nog een laagje mythische legendes bijgooien. Voor mij levert het boek hierdoor in op kwaliteit. Het verhaal springt van de hak op de tak en hier had denk ik verder aan gewerkt moeten worden. Misschien klinkt dit wel net zo verwarrend als het boek zelf is? Maar laat ik het even proberen te verduidelijken. Het boek begint met de hele mysterieuze geboorte van Nimue. Ik wreef al in mijn handen want hier hadden we de eerste stapjes naar een mythologisch geïnspireerd verhaal. Maar dan ineens zitten we met lemen hutjes, jeansbroeken en auto’s. Is er giftige regen, trekt er een nieuw soort pest door het land en is er een mysterieuze organisatie die kinderen ontvoerd. Dan flikkeren we opeens weer terug naar mysterieuze geestesverschijning, legendes over silkies en bovennatuurlijke krachten. Wat wil dit boek nu eigenlijk zijn vroeg ik me constant af.

Voor mij lag het sterkste aspect van het verhaal verrassend genoeg, want ik ben totaal geen fan van het genre bij het dystopische aspect. Ik was echt geboeid door de verhaallijn met de inslag, de herschepping van de wereld en de manier waarop mensen hierop reageren. De asklepios organisatie intrigeerde mij en ik vond de ontwikkeling van deze nieuwe wereld erg realistisch gedaan. Ik was zelf bereid het fantasy aspect erbij te nemen. De mysterieuze kracht van Nimue paste wel in het verhaal. Echter het inweven van de Arthur legendes had voor mij echt niet gehoeven. Dit aspect deed op dit moment afbreuk aan het verhaal. Ik zeg heel duidelijk op dit moment, gezien de stem van de zee het eerste deel is in een trilogie zou het goed kunnen dat dit deel van het verhaal nog verder uitgewerkt dient te worden. Dit zou een opbouw kunnen zijn naar een diepere verhaallijn. Op het einde van dit boek werd er namelijk reeds een tipje van de sluier opgelicht. Maar puur met betrekking op dit boek vind het de hele Arthur legende eerder een storende factor. (En het doet me echt pijn om dit te zeggen, gezien ik een grote liefhebber ben van boeken met betrekking tot de Arthur legendes.)

Ik miste in dit verhaal ook wat standvastigheid, zowel bij de personages als in de verhaallijn. Zoals ik eerder al zei kan dit allemaal liggen aan het feit dat dit het eerste boek in een serie is, maar voor mij waren er nog te veel gaten in het verhaal. Neem nu als voorbeeld de ketting die Nimue aan het begin van het boek krijgt. Hier wordt erg veel nadruk op gelegd en dan verdwijnt het volledig naar de achtergrond en blijkt het geen enkele rol te spelen in dit verhaal. Ik heb er geen enkel probleem mee dat de ketting nu reeds gegeven wordt en misschien pas later in het verhaal belangrijk wordt, maar focus er nu dan niet zoveel op. Laat haar de ketting vinden, aandoen en zwijg erover.

Ook bij de personages miste ik wat standvastigheid, maar dit stoorde mij minder eens ik het boek kon onderbrengen in het middle grade genre. Ik vind in dit genre karakterontwikkeling net iets minder van belang dan in YA of volwassen verhalen. Op zich vond ik Nimue wel een aangename personage en houdt ze zichzelf goed recht gezien de omstandigheden. Ze maakt ook verstandige keuzes en heeft een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Nimue vecht voor datgene waarin ze gelooft. Gezien het verhaal vanuit haar oogpunt vertelt wordt, had ik ook het gevoel dat ze een betrouwbaar verslag gaf van de gebeurtenissen.

Al bij al vond ik het boek best te pruimen, maar ik was er ook niet wild van. Er zit zeker potentieel in en dat was duidelijk te zien. De schrijfstijl van Mara Li is vlot leesbaar en het verhaal vloeit echt voort, zonder storende onderbrekingen. Ik ben eigenlijk best nieuwsgierig om te weten hoe het verhaal verder gaat. Al was het maar om te zien dat mijn frustraties met dit verhaal volledig onder terecht zijn.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Aanrader: Fans van kroon of the tearling zullen zich zeker kunnen vinden in de mix van dystopian met fantasy. Het is enkel belangrijk om te weten dat dit een echt jeugdboek is.