Queen of Sea and Stars – Anna McKerrow

Last year readers got the change to follow Faye Morgan into the Fae Realm and dance with the fairy king. Today we pick up the story where we left of. 

Vorig jaar kregen lezers de kans om samen met Faye Morgen in de Feeenwereld te duiken en te dansen met de feeenkoning. Vandaag pikken we het verhaal terug op… maar nu in Londen.

ENGLISH REVIEW (Lees mijn Nederlandse review hier!)

In October of last year I had the pleasure of reading Daughter of Light and Shadows by Anna McKerrow. I loved how modern witchcraft was portrayed in the story, but overall story couldn’t convince me. I found the characters lacking any dept and the Fae world was completely off balance. So I was very curious to see if the second installment in the series was better.

I am sad to say that Queen of Sea and Stars felt even weaker than Daughter of Light and Shadows. Once again I absolutely adored the modern witchcraft aspect of the story. Especially the fact that this book explores wicca, coven work but also solitary practice. I loved how the group rituals felt real and how once again it was highlighted that witches are just regular people like you and I. It is so clear that Anna Mckerrow has a vast and correct knowledge of modern witchcraft and she knows how to get it across to her readers. Absolutely loved that part of the story.

One of the main issues this book has is the pacing of the story. The whole story is completely wrong in pacing. First of all it takes about 65% of the book for something to actually happen. This is a fantasy novel, but the first better half of the book feels like a badly written contemporary. We follow Faye and Rav while they try to get their lives back on the rails in London. In the first installment of the book I was really rooting for Faye and Rav. But now I was just mind blown on how Anna McKerrow made a sweet en believable relationship so toxic in just a few pages. From the start it is clear that their relationship isn’t based on respect or even love. I wanted to scream in utter resentment at Faye because she kept on blabbering on about her love for Rav while she was cheating on him in her mind all the time. I really resented the way Rav en Faye interacted with each other. I don’t know if Anna McKerrow was trying to write a convincible PTSD story-line, but let’s just say it didn’t work out. It was horribly done and without a lot of knowledge about PTSD. Such a shame, because it can be such a wonderful storyline when well executed. (Think about the falconer series or even ACOMAF.)

So yes, the first part of the book is a melodramatic romance novel that is only rescued a little bit by the brilliant part of Gabriel Black. Everything is slow and actually quite boring. Then the action picks up, we travel again to the Fae realm and once again the pacing is completely off. Now everything is moving extremely fast and the chapters feel like they are broken off at weird points. It all feels strange and rushed. And that is such a shame, because this part of the story is the reason why people tend to pick up this genre of novels. Not for the endless bickering between two people who shouldn’t be together in the first place, but because of the Fae and the magic in the story.

But let’s end on a good note. In my last review I stated I felt the characters were underdeveloped. I must say that in this installment everybody got a little more character dept. Especially towards the end of the story I was very intrigued by the motivations and the feelings of Finn.

I was quite disappointed by the story. It would have hugely benefited if the focus would have been on the Fae politics and less on the toxic relationship.

WAT VOND IK VAN QUEEN OF SEA AND STARS?

Vorig jaar in oktober mocht ik Daughter of Light and Shadows geschreven door Anna McKerrow reviewen. Ik was toen behoorlijk onder de indruk over de modern hekserij die een prominente plek in het verhaal innam. Jammer genoeg wist het plot me niet echt te overtuigen. Ik vond de personages nogal vlak en er ontbrak echt diepgang. Maar ik was toch benieuwd of het tweede deel in de reeks me meer wist te bekoren.

Jammer genoeg moest ik al snel vaststellen dat Queen of Sea and Stars nog zwakker was dan Daughter of Light and Shadows. Niet geheel onverwacht werd ik weer helemaal verliefd op het moderne hekserij aspect van het boek. Deze keer werd er ook meer ingegaan op covens, groepsrituelen, maar ook aandacht besteed aan de solitaire heks. De groepsrituelen voelden heel realistisch aan en ik herkende mezelf op heel wat momenten in de coven dynamiek. Daarnaast kan ik het ook echt appreciëren dat modern heksen als mensen zoals jij en ik worden afgebeeld. He tis duidelijk dat Anna Mckerrow behoorlijk wat kennis van zaken aan boord legt wat betreft moderne hekserij. Dit stuk van het verhaal kon mij zonder twijfel echt geboeid houden.

Een van de grootste problemen met het boek was echter de snelheid. Het hele verhaal loopt de soep in wat betreft snelheid en verloop van het verhaal. Het duurt bij 65% van het boek alvorens er eigenlijk echt iets gebeurt. Dit is een fantasie verhaal met feeen, maar voor meer dan de helft van het verhaal lijkt dit een slecht geschreven hedendaagse roman. We volgen Faye en Rav terwijl ze een nieuw leven proberen op te bouwen in Londen. In het vorige boek was echt een grote fan van hun relatie. Ik moedigde hen echt aan en duimde voor een happy end. Maar jammer genoeg moet ik constateren dat de auteur er in geslaagd is om deze liefdevolle in enkele pagina’s om te vormen tot een giftige relatie. Ik wou echt in pure woede naar Faye schreeuwen dat ze niet constant moest zitten mekkeren over haar liefde voor Rav, terwijl ze hem in haar hoofd al meermaals bedrogen had. Ik kreeg echt een aversie van Rav en Faye. Ik weet niet of Anna McKerrow een overtuigend PTS verhaal wou schrijven, maar daar is ze niet in geslaagd. Jammer genoeg, want er zijn heel wat goede verhalen te vinden met deze verhaallijn. Denk maar aan The Falconer of zelfs ACOMAF.

Dus ja, het eerste deel van het boek was behoorlijk melodramatisch en pas werd enkel een beetje gered door de komst van Gabriel Black. Voor de rest was alles erg traag en soms ronduit slaapverwekkend. Wanneer de actie eindelijk zijn intreden maakt, reizen we terug naar het feeënrijk en ook daar wordt de bal qua snelheid volledig misgeslagen. De slak is nu verandert in een jachtluipaard en racet over de pagina’s als een wilde. De hoofdstukken worden op absurde plekken afgekapt en het verhaal lijkt op geen enkel moment volledig afgewerkt te zijn. En dat is ontzettend jammer, want net dit deel van het verhaal is de reden waarom mensen het boek willen lezen. Eindelijk is er actie, magie en feeën.

Maar laten we toch met een positieve noot eindigen. In mijn review van het vorige boek stelde ik dat de personages onderontwikkeld werden. Ik moet zeggen dat er in dit boek iets meer diepgang zit qua personages. Vooral tegen het einde aan wist Finn me te intrigeren.

Ik was best teleurgesteld in dit verhaal. Ik denk dat een betere focus op de feeën politiek en de op handen zijnde oorlog het boek ten goede was gekomen. In plaats van eindeloos romantisch gezwets.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s