Dashing through the snow – Debbie Macomber -Een sneeuwstorm die je wel kan missen

dashing through the snow

Titel: Dashing through the snow
Auteur: Debbie Macomber
Uitgever: Random House
Pagina’s: 228
Gelezen als: Ebook – Arc toegekend door netgalley
Links:
Goodreads, Amazon
sterster

Korte inhoud:

Ashley Davison, een laatstejaars studente aan de universiteit in Californie wil niets liever dan haar mama verrassen. Daarvoor moet ze echter naar Seattle. Dashiell Sutherland, een voormalige legerofficieer heeft een belangrijk gesprek voor een neiuwe baan gepland staan in Seatlle. Hij kan niet anders dan op 24 december ter plekken zijn. Allebei proberen ze last minute een ticket vast te krijgen om naar Seatlle te vliegen. Jammer genoeg zitten alle vluchten vol en er is nog maar een huurwagen beschikbaar op de luchthaven. Met de nodige tegenzin besluiten ze samen de auto te huren en richting Seatlle te vertrekken. Geen van beiden weet echter wat voor een rit hen te wachten staat!

Review:

Ik ga meteen met de deur in huis vallen, volgens mij is dit het meest belachelijke verhaal dat ik dit jaar heb gelezen. En ik weet dat dit ontzettend hard klinkt, maar geloof me vrij, het doet mij echt pijn om dit te moeten zeggen. Zeker omdat ik dol ben op verhalen die zich rond de kerstperiode afspelen. Vallende sneeuw en een opbloeiende romance bezorgen mij altijd vlinders in mijn buik . Nog een reden waarom ik zo ontzettend teleurgesteld ben is omdat ik er echt naar uitkeek om eindelijk eens een boek van Debbie Macomber te lezen. Want laten we eerlijk zijn, Debbie is toch een beetje een van de leading ladies in dit genre. Dus ja mijn verwachtingen waren best wel hoog. Jammer genoeg werden ze niet ingelost.

Hoe begin ik eigenlijk het beste aan deze review….. ik heb tijdens het lezen constant luidop mijn frustraties liggen uiten. (Tegen mijn echtgenoot, tegen onze zoon en vooral tegen mezelf.) Laten we maar beginnen met de schrijfstijl. Die lag namelijk mijlenver verwijdert van wat ik hier eigenlijk van verwacht had. Alles is zo simpel dat het soms een beetje lijkt geschreven te zijn voor kinderen. Tot in het absurde wordt alles uitgelegd. Ik was opgelucht dat we niet stap voor stap kregen uitgelegd hoe je een tas koffie zet. (Ja, zo erg was het met momenten.)

Dan zijn er alle cliches die elke paar zinnen naar je hoofd gegooit worden. Begrijp me niet verkeerd, wanneer je dit soort boeken leest dan weet je dat je vroeg of laat op een aantal cliches zal botsen. En dat is prima, maar er komt een punt waarop al die cliches en “toevallige” omstandigheden een beetje de spuigaten beginnen uit te lopen. Ik had vooral een hekel aan het feit dat het verhaal echt een draai van 180 graden neemt. Waarom schrijf je een heel hoofdstuk waarin je uitvoerig aan de lezer uitlegt waarom de twee hoofdpersonages niet opzoek zijn naar een relatie. Waarom ze absoluut geen intresse hebben en dat ze zich totaal niet aangetrokken voelen tot elkaar. Om 5 zinnen later door een keer te knipperen met de wimpers iedereen te laten veranderen in een ijsje dat smelt van verlangen? Het spijt me, maar dat zorgt er echt niet voor dat je romance geloofwaardiger overkomt. Het zorgt er niet voor dat de klik tussen de twee personages ineens magisch en krachtig wordt. Neen, dat zorgt ervoor dat het hele verhaal gewoon ongeloofwaardig overkomt.

Nu we het toch over die twee hoofdpersonages hebben. Ik vond hen allebei niet aardig. Ze voelden erg een dimensionaal met een compleet gebrek aan dieptegang. Voorspelbaar, saai en ontzettend cliche. En dan heb ik het nog niet over de FBI binnen dit verhaal. Ik begrijp ook wel dat een romantisch kerstverhaal niet de juiste plek is om heel technisch en correct met de FBI om te springen. Maar om er nu zo een groteske karikatuur van te maken was toch ook niet nodig?  En dan zwijg ik nog over hoe de FBI verhaallijn eindigt. Ik trok  bijna al mijn haar uit van pure frustratie.

Waarom dan toch nog twee sterren? Wel, ik vond de cover echt zo mooi, dus daar krijgt het boek sowieso al een ster voor. En ik was ook wel een beetje verliefd op Little Blade. En dat zegt eigenlijk al genoeg over het boek. Hoe goed kan een verhaal zijn als je lievelingspersonage de hond is?

Personages: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Setting: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Als je ook houdt van: 
Als je al bekend bent met eerder werk van de auteur, dan vind je dit verhaal misschien niet slecht?
Algemene indruk:  Een erg voorspelbaar verhaal met een nogal idiote verhaallijn. Het geheel voelt alsof het verhaal in amper een week tijd in elkaar werd gestoken.

Advertisements

One thought on “Dashing through the snow – Debbie Macomber -Een sneeuwstorm die je wel kan missen

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s